Intensidade
Después de mucho meditar, he decido poner por primera vez en el blog alguno de mis relatos. Para comenzar esta pekeña "andaina", q mejor q con uno de mis preferidos. Este relato tiene mucha historia y mucha metáfora... A la persona a la q va dirigido se lo quiero dedicar con especial cariño, xq sabe q lo escribí pensando en él y q a pesar de nuestras malas rachas lo quiero muchísimo, y sobretodo, quiero q sepa q sólo él conoce su signifikdo. Un bico niño!
INTENSIDADE
Hoxe estamos en guerra. Pero ti baixaches a merca-lo pan.
Na túa caluga amoréanse miles de olladas; inquedas, incertas, escorregadizas. Pero non voltas a túa mirada fatigada cara atrás.
Navegas firmemente polas rúas solitarias, escapas victoriosa do campo de batalla.
Sorriso solitario. Pensamentos aparcados. Vida estalada. Aloumiños afogados.
Quizais atopaches aquela escura, estrelecida e fría noite de lembranzas no caixón da cómoda, cando sentiches unha ilusión.
Sentámonos naquel recanto, na praza, baixo a árbore que plantáramos xuntos día tras día, ano tras ano. Na que as pombas ofrecíanse eternidade, e na súa sombra asubiaba o vento.
Palabras tímidas, mans distantes, beizos ó axexo, salaios concedidos.
Alerta máxima ante o ataque do inimigo.
Apunten.
Fogo.
Paixón ardente. Bicos en terra de ninguén.
Chegamos a un acordo, firmamos un pacto.
Promesas esquecidas, desacougos perdidos, tempos rotos, corazóns durmindo.
Busquei a túa chave. Xardíns, fontes, bibliotecas. Quixo aparecer no salón dun triste fogar, perdida entre xornais a medio ler. Ti endexamais rematas os soños. Na miña man parecía máis pequena do que ti me deras a entender. Parva inxenuidade.
A chave no ferrollo. Inquedanzas, dor. Abrín a porta da nosa habitación.Brancos caraveis frescos pousados sobre o leito arrincábanme a miña paciencia. O caixón da túa cómoda, aberto. Xanelas louzás, compañeiras das raiolas do anoitecer.
Candeas rematadas. No espello, a túa pantasma.
Alto ó fogo. Quero espertar.
Bágoas.
¿Ónde estás?
INTENSIDADE
Hoxe estamos en guerra. Pero ti baixaches a merca-lo pan.
Na túa caluga amoréanse miles de olladas; inquedas, incertas, escorregadizas. Pero non voltas a túa mirada fatigada cara atrás.
Navegas firmemente polas rúas solitarias, escapas victoriosa do campo de batalla.
Sorriso solitario. Pensamentos aparcados. Vida estalada. Aloumiños afogados.
Quizais atopaches aquela escura, estrelecida e fría noite de lembranzas no caixón da cómoda, cando sentiches unha ilusión.
Sentámonos naquel recanto, na praza, baixo a árbore que plantáramos xuntos día tras día, ano tras ano. Na que as pombas ofrecíanse eternidade, e na súa sombra asubiaba o vento.
Palabras tímidas, mans distantes, beizos ó axexo, salaios concedidos.
Alerta máxima ante o ataque do inimigo.
Apunten.
Fogo.
Paixón ardente. Bicos en terra de ninguén.
Chegamos a un acordo, firmamos un pacto.
Promesas esquecidas, desacougos perdidos, tempos rotos, corazóns durmindo.
Busquei a túa chave. Xardíns, fontes, bibliotecas. Quixo aparecer no salón dun triste fogar, perdida entre xornais a medio ler. Ti endexamais rematas os soños. Na miña man parecía máis pequena do que ti me deras a entender. Parva inxenuidade.
A chave no ferrollo. Inquedanzas, dor. Abrín a porta da nosa habitación.Brancos caraveis frescos pousados sobre o leito arrincábanme a miña paciencia. O caixón da túa cómoda, aberto. Xanelas louzás, compañeiras das raiolas do anoitecer.
Candeas rematadas. No espello, a túa pantasma.
Alto ó fogo. Quero espertar.
Bágoas.
¿Ónde estás?




seica algún xa imprimiu o relato...jaja. grazas pero non o publiques po aí, PAPÁ.